Lichaam als tas van de ziel

Jaren geleden stopte mijn moeder met het verzorgen van haar yogalessen. Ze kwam met het, voor haar, logische idee dat ik al haar yogagroepen wel kon overnemen. “Jij kan dat wel”, waren haar woorden. Zij zag dat maar ik zag het niet. Stel je nou eens voor dat ze mij voor het blok had gezet, dat ze mij zo voor de leeuwen had gegooid, wat was er dan van mij geworden? Nee, ik deed het op mijn eigen manier en startte een half jaar later aan de opleiding tot yogadocent om het vak te gaan leren. Vanmorgen besprak ik zo eens even ‘de loop der tijd’ met mijn partner. Het hele proces ‘yogadocent worden’ passeerde de revue. Wat een proces was dat, al met al! De voorzichtige eerste stapjes, de tranen, het enthousiasme, kleine oefengroepjes, weerstand, verzet, pijn en nog meer tranen, lessen vervangen en voor het eerst voor een grote groep zitten als docent, de overname van de yogaschool, examen doen en slagen, heel veel lessen verzorgen, willen stoppen en toch weer door. Ik voel een traantje van plezier en ontroering opkomen, wat een leerweg was me dat. En nu sta ik dan eindelijk wat steviger op de poten! Mij had je niet voor de leeuwen moeten gooien en ook niet voor het blok moeten zetten want dat had averechts gewerkt..ik was zeker gestopt! Net na afloop van dit leuke gesprek met mijn partner krijg ik een telefoontje van een yogi. Ze belt me met de volgende boodschap:”Voor jou is het allemaal heel makkelijk maar ik voel dat het nog gevoelig ligt en dat ik er niet makkelijk over kan praten, dat het nog vers is en dat het gevoelig ligt. Ik begrijp dit. Zo is het dus nu op dit moment, het klopt, voor mij is het allemaal zo makkelijk te begrijpen, het is helder en klaar als een klontje. Vaak vind ik het moeilijk om af te stemmen op de ontvanger en in te schatten wat ik wel en niet mag zeggen en benoemen (laat staan dat ik er grapjes over maak!). En zo sta ik als docent nu weer helemaal aan een nieuw begin van leren. Geen antwoorden geven maar vragen stellen en heel goed leren luisteren want dat vinden mensen fijn en daardoor voelen mensen zich veilig en geborgen. Niet alleen mensen trouwens maar ook het lichaam zit daar met smart op te wachten. Wij vragen zoveel van het lichaam en weigeren te luisteren naar de antwoorden. Het lichaam weet namelijk alle antwoorden op alle vragen en is de wijsheid zelf, we hoeven gewoon alleen maar te leren luisteren naar dit lichaam om veel wijzer te worden. Het lichaam, als tas van de ziel, boek zonder woorden, vertelt alleen maar over de weg terug naar het levenslicht. We hoeven alleen maar te leren de taal van het voelen te spreken. In mijn lessen is dat ook waar ik op navigeer; voelen en ervaren, leren en wijzer worden, groeien, beleven, doorleven en genieten. Vooral dat laatste is mijn drijfveer.