Methode voor lichaamsontlading

Een eenvoudige ingang  naar effectief spanning verlichten zijn de lessen die aangeboden worden op de zaterdag ochtend. Deze lessen zijn speciaal voor mensen die zich geplaagd voelen door té veel spanning en té veel stress in hoofd en lichaam. Deze weg van beoefening op de yogamat is makkelijk aan te leren, is praktisch en daagt je uit om de controle los te laten. 

De beste uitleg is zelf ervaren

Als je het kunstje snapt dan wil je nooit meer anders. Het kunstje is makkelijk. Eenmaal per week met minimale inspanning, maximaal ontladen. Ieder op zijn eigen mat. Ieder heeft in stilte het eigen proces. Samen, als groep, ben je 1! Dat is de kracht en meeropbrengst. 

Reserveer daarom zaterdag ochtend 12, 19, 26 oktober,  2 en 9 november  in je agenda en kom tussen 9:15 uur en 10:15 uur om de stress van je af te bewegen. Het kost minimale inspanning en geeft een maximaal resultaat!

In  de vijf weken durende ‘losing track’, laat je het spoor los die de muren van spanning en stress trekken door je dagelijks leven en geef je het lichaam de ruimte om te ontladen. Lose, drop & load tegelijk.

Yoga is de beoefening van de kunst om in het ‘nu’ te zijn. Voor heel veel mensen gaat dat niet omdat de aandacht volledig opgeslokt wordt door spanning, onvrede, onrust, pijn, emoties, humeuren, het dagelijks leven, het verleden, de toekomst, door verwachtingen, het denken, door anderen, ziekte, door vermoeidheid, uitputting en zo voort.

In dat geval is yoga vaak nog een veel te grote uitdaging. Deze methode is een prachtige voorbereiding. Sommigen willen niet meer anders als deze methode .

Methode voor lichaamsontlading

De les op zaterdag ochtend is beslist geen yoga maar wel een goede voorbereiding daarop.

Een eenvoudige ingang  naar effectief spanning verlichten zijn de lessen die aangeboden worden op de zaterdag ochtend. Hierdoor krijgt starten met yoga, in tweede instantie, een grotere kans van slagen.

Tijdens de zaterdag ochtend lessen gaan we maximaal ontladen op een veilige manier en onder begeleiding van een ervaren en kundige docent die alles wat ze aanbiedt, geleerd heeft uit eigen ervaring, door zelf doen en ondergaan.

Yoga is de beoefening van de kunst om in het ‘nu’ te zijn. In het ‘nu’ bestaan geen woorden en is er alleen maar ervaren en voelen.

In het ‘nu’ zijn is niet eenvoudig. Het ‘nu’ is een moment waar altijd aan getrokken wordt, zowel door het verleden als door de toekomst. Ons ‘nu’ is daardoor steeds gevuld met herkenning en verwachtingen.

Eigenlijk bestaat er helemaal geen ‘tijd’ en is er helemaal geen spanning tussen het verleden, het heden en de toekomst. Mensen doen hier op aarde een tijd-ruimte ervaring op. Die menselijke ervaring die wij opdoen in de tijd en in het eigen lichaam begint al direct in de baarmoeder. Begrijp dat wanneer we geboren zijn en geïncarneerd zijn en in het menselijk lichaam stappen en uit de baarmoeder komen als baby, dat we dan kwetsbaar zijn en nog vol van zelfliefde en liefde in het algemeen.

We zijn dan hulpeloos. We zijn afhankelijk van onze verzorgers, van onze omgeving.

Tegelijkertijd zijn we wakker en bewust en kennen we geen grenzen, geen psychische grenzen, geen emotionele grenzen, geen fysieke grenzen. We ervaren de wereld nog als eenheid.

We zijn grote sponzen, die alle energie absorberen van de tijd, ruimte en de mensen waar we door worden omgeven.

We zijn gevoelig, we pikken de energie op waarin we liggen, we absorberen energie en vibratie.

We voelen ons verantwoordelijk voor de energie omdat er geen grenzen ervaarbaar zijn.

Na drie levensjaren zijn we een pakketje, het leven is in ons uitgelegd en dit bepaalt wat er gaat gebeuren; beperkingen, grenzen, condities, gedragingen, angsten, verlangens, oordelen, verwachtingen. Alles ligt dan al vast.

Doordat het leven, dat van zichzelf liefdevol en onvoorwaardelijk is, zo beïnvloed is door het contact met verzorgers en de omgeving, zijn we na de eerste drie levensjaren al niet meer in staat onvoorwaardelijk, open en liefdevol te zijn. Alle eerste ervaringen laten indrukken achter waardoor mensen een zelfbeeld vormen, een identiteit. We vormen grenzen of zijn juist niet meer in staat om op de natuurlijke manier grenzen te stellen. Het grote verantwoordelijkheid gevoel voor het geheel dat wij van nature hebben, kan gevoelens brengen van schaamte of schuld. Als mens zijn we dan in staat een schild te creëren om onszelf te beschermen, om ons achter terug te trekken zodat we in een ruimte komen waar we ons veilig kunnen voelen of van waaruit we juist kunnen aanvallen, we creëren een zelfbeeld dat we nodig achten als middel om te overleven.

Zelfbescherming en je capabel voelen

Het andere aspect wat we willen, is dat we ons krachtig en sterk voelen. En ons capabel voelen. En zoals je weet eist de wereld constant dingen, mensen hebben ons nodig en de omgeving wil en verwacht meer van ons.

Dat is om ons vast te houden als we ouder worden en als we ouder worden dan moeten we een baan hebben om voedsel te kunnen kopen en onze huur te kunnen betalen. Er zijn nogal wat eisen die constant maar doorgaan.

Het leven in een fysiek lichaam op een fysieke planeet, vereist nogal wat.

De persoonlijkheid voelt zich liever machtig, slecht, fout of gemeen, dan dat het zich zwak voelt, hulpeloos, kwetsbaar en bang. En soms is het precies andersom.

Dat we gewond zijn, dat de eerste drie jaren van ons leven sporen hebben achtergelaten, vraagt erom dat we deze gaan helen zodat we kunnen zijn die we van nature waren; heel, open en vrij.

Als er eisen worden gesteld aan ons en we moeten op ons werk verschijnen en we moeten voor de kinderen zorgen, of we moeten aantreden voor onze partner in onze relaties dan hebben we meestal helemaal geen tijd om dieper naar onze wonden te gaan kijken, of in ons verleden en in onze angsten te duiken. En we sluiten ze gewoon buiten en we zetten het weg.

En we bouwen muren om ons heen, muren ter bescherming. En dan leven we ons leven niet meer ten volle.

Kwetsbaar durven zijn = durven leven

Je moet je kwetsbaar kunnen opstellen om het mysterie van het leven te mogen ervaren.

Dus onze muren, die dienen ter bescherming, zijn de muren die de deur opent naar afscheiding, eenzaamheid, isolatie, depressie en wanhoop . We hebben zo’n schild ‘ik wil niet opnieuw gekwetst of misbruikt worden’ en  achter dat schild kunnen we ons ook veilig en beschermd voelen. Zo bepaalt het verleden de toekomst en het nu.

Stel je doelen en creëer een leven dat het pad volgt van heling. Het pad dat je innerlijke kind includeert en ook je gevoelens meeneemt. Maak tijd voor een time out en includeer vrije tijd in het proces. Duik in je verleden en heel die wonden van het kind. Ervaar de onderdrukte, onderbewuste gevoelens. Kijk naar jezelf op een nieuwe manier. Dat is yoga in het echt.

Dat kan dan zorgen voor een enorme hoeveelheid tijd waarin we ons kunnen openen en ons leven meer ten volle kunnen beleven. Heel en compleet, omdat we niet meer teruggetrokken zijn in onszelf, in angst, waarin we onszelf niet meer onnodig afschermen, waar we onszelf niet meer hoeven te schamen, schuldig of slecht voelen of fout. We worden als mens uitgedaagd om zoveel mogelijk betrokken te zijn bij de muren die we hebben opgetrokken om toegelaten te worden bij wat daarachter in de schaduw verborgen ligt te wachten op bevrijding, want we houden onszelf bewust een beetje terug uit schaamte, schuld of angst.

Zelfliefde, je doet het voor jezelf omdat je het waard bent!

Om deze kunst te beoefenen is het belangrijk om echt van jezelf te gaan houden.

En hier gaat het om. Als je je schuld of schaamtegevoelens hebt voor jezelf of je houdt niet genoeg van jezelf, dan neem je ook niet de tijd. Je gaat je niet afzonderen, met jezelf zijn, je gaat niet mediteren, je neemt geen tijd voor yoga-oefeningen, je doet niet aan heling.

Je moet van jezelf houden om de tijd te nemen, vrije tijd om contact te maken en te voelen. Je gevoelens doen ertoe en zijn de enige weg naar heling. Van jezelf houden en naar binnen treden om inzichten te krijgen in de schaduwzijde van je leven.

 Zelfbescherming is niet hetzelfde als zelfliefde, ook al lijkt dat wel zo!

 Dan ga ik nog wat dieper in op de aanwezigheid van muren. De muren van zelfbescherming die we bouwen zijn per definitie muren vol energetische spanning die dienen ter scheiding. De onvoorwaardelijke liefde die zich schuilhoudt in het lichaam is energetisch een onuitputtelijke bron die onafscheidelijk is en alles doordringt, die voortdurend in verbinding is met alles en iedereen. Het zijn niet de trauma’s zelf die ons uitputten, het zijn de muren die we zelf als mens in stand houden en die in veel gevallen niet werkelijk nodig zijn om de liefde die we van nature zijn te beschermen. Die liefde is onuitputtelijk en doordringt het totale leven omdat het leven liefde is. Muren zijn door mensen vormgegeven liefde. Zolang muren minimale inspanning vragen en maximale vrijheid, openheid geven en wij het leven ten volle kunnen leven zonder daarmee andere mensen het recht om het leven ten volle te leven ontnemen, zijn muren geen probleem. Maar het leven zelf maakt het wel kenbaar als dit niet het geval is, het zal spanning geven, het zal energie vreten en het zal de mens/ de mensheid en daarmee al het andere verzwakken. En hier gaat het om. Verantwoordelijkheid op je nemen om het leven ten volle de ruimte te bieden om te zijn. Het leven wil leven, ieder mens heeft de vrije keus welke invulling je daar aan geeft. Het leven is een dans en jij bent de danser. Leven binnen ogenschijnlijk veilige muren van comfort , binnen ogenschijnlijk veilige gedragingen, binnen ogenschijnlijke perfectie of leven in de richting van je potentie. Je kiest zelf hoe je beweegt!

 

Enkele reacties: