skiën als metafoor voor yogaën

Vergelijk leren yogaën gerust met leren skiën.

Na afloop van de yogales heb ik een mooi gesprek met twee Yogi’s. Het gesprek heeft als onderwerp dat zoveel mensen stoppen direct na hun eerste proefles en we probeerden te achterhalen hoe dat komt.

“Eigenlijk is het wel een heel goed vergelijk, sprak de wijze Yogi, het is net als met skiën.”

Ik ben op slag verliefd op deze prachtige metafoor, ik snap precies wat ze bedoelt.

Iedereen die al eens op ski vakantie is geweest, zal zich herkennen in het volgende verhaal:

In eerste instantie zag ik vreselijk op tegen die eerste keer. Meer dan 1000 kilometer reizen voor een week in de kou. Hoe haal ik het in mijn hoofd en waar begin ik aan. Iedereen die ervaring heeft, zegt me dat het fantastisch is. Ik weet het niet en ik kan het me niet voorstellen. Aangekomen in het ski dorp huur ik alle materialen en wandel ik in skipak en equipement voor het eerst richting de skilift. Iedereen kan gewoon zien natuurlijk dat ik onervaren ben en daar baal ik zo verschrikkelijk van. Ik doe mijn stinkende best om in snel tempo de (ski) houding van de mensen om mij heen te spiegelen. Ik val door de mand als ik even later aankom op mijn babypiste en mijn super knappe en getalenteerde   skimeester de hand schud.

De eerste dag voel ik me een echte beginneling en ik snap werkelijk niet wat mensen aan skiën vinden. Als ik na een lange dag thuiskom ben ik gebroken. Niet van het zware omhoog stappen maar vooral vanwege alle gedachten die mij de hele dag parten speelden. Ik word mij bewust dat ik een lange weg te gaan heb. Ik zie met eigen ogen vanaf de witte piste dat het eindresultaat best een lekker gevoel zou kunnen geven maar ik overzie ook dat ik daar deze week niet komen ga. Dus waarom zou ik doorgaan?

Dag drie kan ik nauwelijks meer lopen als ik mijn bed uit kom. Het moet gezegd, bij de skilift ben ik al net als de rest en val ik niet meer op. Ik heb zelfs een nieuwe liefde opgedaan, eentje die het skiën goed beheerst. Ik ben al een beetje boven geweest, de blauwe piste. Ik maak bochten en banen van ongeveer 50 meter zonder te vallen. Ik heb overal pijn en ik denk dat het door het skiën komt. Het komt in werkelijkheid omdat ik bang ben, serieus ben en omdat ik indruk wil maken op mijn verse liefde.

Dag vier bereik ik de top (van mijn berg), vandaag ga ik van de groene piste. De hemel is blauw, het zonnetje straalt en ik heb kort ervoor een half uur in de stoeltjes lift gezeten. Ik zie een nieuwe wereld aan mijn oog voorbij gaan. Als ik omhoog kijk naar de allerhoogste berg zie ik twee stipjes rood in de verte in een mooi tempo omlaag komen. Het zijn mijn bonus vader en mijn bonus zus! Ze wedeln synchroon achter elkaar aan door de verse en ongerepte sneeuw. Ik huil van geluk, wat mooi en wat knap en wat moet het heerlijk zijn om te zijn waar zij verblijven. Ik steek maar eens een sigaretje op en leun wat op mijn stokken. Nou daar gaat hij dan, op naar de start van de groene piste. Op hoop van zegen.

Dag zeven, de laatste dag alweer! Met mijn bruine face die schitterend past bij mijn glanzende ogen stap ik heel vroeg in de ochtend met mijn lief de lift in. We zoenen een half uur terwijl de zon ons de zegen geeft. Het is stil, deze stilte is een totaal nieuwe ervaring en ik kan mijn geluk niet op. In de armen van mijn ski god adem ik met volle teugen en aanschouw ik de wereld die onder mij ligt. Wat is het toch prachtig op deze aarde. Even later gaan we samen als twee stipjes blauw bijna (ha ha ha) synchroon van (jawel) rood. Ik geniet met open hart en ben verliefd op het leven, ik voel mij intens gelukkig en in een roes kom ik beneden. Ik weet niet meer van ophouden en ben niet meer te stoppen.

Het klopt waar iedereen mij al voor waarschuwde. Dit is zo leuk dat ik het eigenlijk nog wel een keer wil ervaren. Ik heb het helemaal niet koud gehad. Als je het kunstje snapt en beheerst dan ervaar je de grootst mogelijke mate van vrijheid die er is zolang je hier op aarde woont. Dit gevoel, dat wil ik vasthouden voor de rest van mijn leven. Vrijheid, pure vrijheid.

Tegenwoordig doe ik aan yoga en zelfs yoga in het dagelijks leven. De stilte hoor ik nu in de zaal als ik mediteer. De volle adem beleven, het gevoel van ruimte hebben, de ontspanning en het gevoel van vrijheid en geluk ervaar ik in iedere yogahouding. Zijn met gelijkgestemden, vrede en liefde voelen, met mijzelf als soulmate in de lift omhoog en toch de verbinding met moeder aarde voelen.

Dank yogi voor het aanreiken van deze prachtige metafoor! Moge het aankomen bij hen die voor het eerst naar  yoga komen.

Namaste!